Mahler 3: toelichting

Aan de Derde Symfonie van Gustav Mahler (1860-1911) zijn veel superlatieven toe te kennen: het is zijn langste, veelzijdigste, meest humanistische en optimistische symfonie. En met haar gigantische bezetting – het werk vraagt om een buitengewoon groot orkest, alt solo en een vrouwen- en kinderkoor – ook een van de omvangrijkste. Maar nog belangrijker is dat deze compositie Mahlers visie op het genre en op de wereld het best weerspiegelt.

"Stel je een werk voor van zo’n omvang dat het eigenlijk de hele wereld verbeeldt. Mijn Derde Symfonie zal iets zijn dat nog nooit eerder gehoord is. In deze muziek vindt de hele natuur een stem."

Dat schreef Mahler in 1896, terwijl hij de laatste hand legde aan de compositie. Waar zijn eerste twee symfonieën verwijzen naar eerder zwaarmoedige thema’s als de dood en wederopstanding, brengt Mahler met zijn Derde een ode aan de schepping van de wereld en de natuur. Daarmee refereert hij niet alleen aan de ons omringende fauna en flora, maar ook aan de menselijke natuur en de tegenstelling tussen het aardse en het spirituele bestaan. Het resultaat is goed voor een anderhalf uur durende trip van jewelste, langs oerkrachten en natuurschoon, van de mensheid tot het hiernamaals.